ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα όμορφο κάστρο ζούσε μια ιδιαίτερη οικογένεια. Ήταν πολύ πλούσια αλλά καθόλου ευτυχισμένη. Δεν έβγαιναν ποτέ από το κάστρο τους, γιατί και οι δυο γονείς φοβούνταν την κακία των ανθρώπων. Είχαν πολλές τραυματικές εμπειρίες και δεν ήθελαν προσωπικές σχέσεις με τους συγχωριανούς τους. Με τον ίδιο τρόπο είχαν μεγαλώσει και τα παιδιά τους: Αποκλεισμένα στο κάστρο, σχεδόν φυλακισμένα. Έτσι είχαν την ελπίδα ότι τα παιδιά δεν θα γνώριζαν το κακό πρόσωπο της κοινωνίας. Δεν έβγαιναν ποτέ από το κάστρο, δεν πήγαιναν σχολείο και δεν είχαν παρέες. Έτσι σέρνονταν όλη μέρα από καναπέ σε καναπέ, εκτός από τις ελάχιστες ώρες που η μητέρα τους δίδασκε ανάγνωση, γραφή και απλές μαθηματικές πράξεις. Άφηναν τα παιδιά του χωριού να πιστεύουν πως είχαν πρόβλημα, ώστε να μην πλησιάζουν την είσοδο του κάστρου τους και να μην τους ενοχλούν. Οι γονείς πάλι, απομονωμένοι για όλη τους τη ζωή σ’ αυτό το κάστρο-καταφύγιο, το είχαν μάθει απέξω κι ανακατωτά, κι ας ήταν ένας τεράστιος και σκοτεινός χώρος.

Οι μήνες περνούσαν και πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Η οικογένεια κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια των εορταστικών ημερών έκλεινε όλες τις πόρτες και τα παράθυρα, για να νομίζουν όλοι ότι δεν έμενε κανείς στο κάστρο. Ξέχασα να σας πω ότι μισούσαν το χειμώνα, το χιόνι και το κρύο, γι’ αυτό είχαν εγκαταστήσει από ένα τεράστιο τζάκι σε κάθε δωμάτιο του κάστρου τους, ώστε να τους ζεσταίνει μέρα νύχτα.

Είχε φτάσει η παραμονή των Χριστουγέννων. Στο χωριό αντηχούσαν οι χαρούμενες φωνούλες των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι. Κανένα παιδί όμως δεν τόλμησε να ανηφορίσει ως το κάστρο και να χτυπήσει τη βαριά του εξώπορτα, για να μοιραστεί με τους ενοίκους του το μήνυμα της Γέννησης του Θείου Βρέφους. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού πίστευαν πως η οικογένεια μέσα στο κάστρο έκανε «αντι-χριστουγεννιάτικα μαγικά», για να διαγράψει τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που για όλο τον υπόλοιπο κόσμο ήταν μέρες αγάπης και χαράς. Γι’ αυτή λοιπόν τη μυστηριώδη οικογένεια τα Χριστούγεννα πέρασαν… «φυσιολογικά»: χωρίς κάλαντα, χωρίς γλυκά, χωρίς αγάπη. Μια μέρα ρουτίνας, σαν όλες τις άλλες…

Μια βδομάδα αργότερα, ξημέρωσε η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Τα παιδιά του χωριού ξαναβγήκαν στους δρόμους για να τραγουδήσουν τον ερχομό του νέου χρόνου από πόρτα σε πόρτα και να ευχηθούν στους νοικοκυραίους «Χρόνια πολλά, με υγεία και αγαθά!». Για μια ακόμα φορά, κανένα παιδάκι δεν είχε διάθεση να πει τα κάλαντα στο απαγορευμένο κάστρο. Έτσι η οικογένεια έμεινε κλειδαμπαρωμένη στην απομόνωσή της όλη μέρα, με ησυχία και γαλήνη. Όλα ήταν… φυσιολογικά γι’ αυτούς: μια βαρετή μέρα σαν όλες τις άλλες, τίποτα το ιδιαίτερο! Το βράδυ λοιπόν πήγαν στα κρεβάτια τους, χωρίς κανένα άγχος, χωρίς καμιά χαρά, χωρίς καμιά προσδοκία. Πού να ήξεραν όμως τι τους περίμενε!

Η μικρότερη κόρη δεν μπορούσε να κοιμηθεί κι έτσι κοιτούσε τον ουρανό από έναν φεγγίτη πάνω απ’ το κρεβάτι της που η μητέρα της είχε ξεχάσει να καλύψει. Την ώρα που κόντευε να την πάρει ο ύπνος, άκουσε κάτι παράξενα κουδουνίσματα που δεν είχε ξανακούσει ποτέ. Ανέβηκε στη σκάλα για να πλησιάσει στο φεγγίτη. Περίμενε για μερικά δευτερόλεπτα και τότε εμφανίστηκε ένα τεράστιο αστραφτερό έλκηθρο που το έσερναν είκοσι πανέμορφοι τάρανδοι. Μετέφερε έναν αξιαγάπητο Άγιο Βασίλη, γελαστό και καλοσυνάτο, με εκατομμύρια δώρα στα χέρια.

Η μικρούλα έμεινε έκπληκτη κι ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά. Ανοιγόκλεινε τα ματάκια της νομίζοντας πως έβλεπε ένα υπέροχο, γιορτινό όνειρο, που σύντομα θα τελείωνε. Κι όμως, ήταν αλήθεια! Συνέχιζε να βλέπει τον Άγιο Βασίλη με τα λαμπερά πακέτα του! Δεν ήξερε τι να κάνει. Ξύπνησε τον αδερφό της και του έδειξε το ομορφότερο έλκηθρο του κόσμου, που μετέφερε τον αγαπημένο Άγιο των παιδιών σε όλη τη γη, για να μοιράσει τα δώρα του σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή του. «Είναι μαγικό!», έλεγαν μεταξύ τους τα παιδιά εκστασιασμένα. Φαινόταν λες και ο Άγιος Βασίλης είχε σταματήσει ακριβώς πάνω απ’ το δικό τους φεγγίτη επίτηδες, σαν να ήθελε να πείσει τα παιδιά ότι υπήρχε, ότι ήταν αληθινός!

Από την αναστάτωση των παιδιών ξύπνησαν και οι γονείς τους κι έτρεξαν στο δωμάτιο του κοριτσιού, για να δουν τι συμβαίνει. Έμειναν άφωνοι από το θέαμα και κυρίως από τη χαρά που φώτιζε τα προσωπάκια των παιδιών τους. Εκείνη τη στιγμή κάτι άστραψε μέσα τους: οι φόβοι τους διαλύθηκαν, η μελαγχολία της ψυχής τους πέταξε μακριά. Ένιωσαν την καρδιά τους να χτυπά μελωδικά, αισθάνθηκαν την ανάγκη να χαμογελάσουν. Ήταν απίστευτο! Αυτό ήταν το θαύμα του Άγιου Βασίλη, το θαύμα της Πρωτοχρονιάς!

Κανείς δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ. Ήταν πολύ αναστατωμένοι αλλά και ενθουσιασμένοι με όσα είχαν ζήσει… Μόνο ο πατέρας, κατά τη διάρκεια της νύχτας «ξεσκέπασε» το κάστρο και στόλισε το σπίτι με κάποια χριστουγεννιάτικα στολίδια και φωτάκια που βρήκε καταχωνιασμένα σε μια αποθήκη. Το πρωί αντίκρισαν όλοι ένα πρωτόγνωρο θέαμα: ένα χώρο φωτεινό και γιορτινό! Τα παιδιά δεν χόρταιναν να κοιτάζουν γύρω τους με μάτια διάπλατα ανοιγμένα και να χαμογελούν. Ήταν τρισευτυχισμένα!

Η μητέρα τους γεμάτη χαρά άνοιξε διάπλατα τις πύλες του κάστρου, σαν να καλούσε τους χωριανούς να το επισκεφτούν. Κι εκείνοι, γεμάτοι απορία για την απρόσμενη αλλαγή, ανηφόρισαν με διστακτικά βήματα προς το κάστρο, πέρασαν δειλά το κατώφλι και δέχτηκαν την πρόσκληση της οικογένειας να γιορτάσουν μαζί την πρώτη μέρα του νέου χρόνου. Οι γονείς συγκινημένοι αναρωτιούνταν: «Γιατί χάσαμε τόσα χρόνια; Γιατί φοβόμασταν τόσο τους συνανθρώπους μας; Γιατί καταδικάσαμε τα παιδιά μας στη μελαγχολία και τη μοναξιά;» Επιτέλους ένιωθαν πως ανήκαν σ’ αυτό το χωριό, πως μπορούσαν να έχουν σχέσεις με τους ανθρώπους του. Και η ψυχή τους γαλήνεψε…

Όταν κάθισαν όλοι μαζί στο γιορτινό τραπέζι, υποσχέθηκαν πως στο κάστρο τους δεν θα επικρατούσε ποτέ ξανά θλίψη και απαισιοδοξία, αλλά μόνο χαρά, αγάπη κι ευτυχία!

Έτσι έζησαν αυτοί και οι συγχωριανοί τους πολύ καλά κι εμείς… ακόμα καλύτερα!

Μπαρμπαλιά Δήμητρα

Μαθήτρια Α΄ τάξης Γενικού Λυκείου Μεγαλόπολης

Δημοσιεύτηκε στο 2ο-3ο τεύχος του περιοδικού: «Κέφαλος - Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς», στη στήλη: «Ο μικρός παραμυθάς».