Της Έλενας Λιάτου, εκπαιδευτικός,συγγραφέας
Πλησιάζουν Χριστούγεννα! Όλοι
περιμένουν με ανυπομονησία τις Άγιες ημέρες. Οι βιτρίνες είναι στολισμένες!
Χριστουγεννιάτικες μελωδίες που σε μαγεύουν, ακούγονται παντού!
Στο Βόρειο Πόλο, ο Άγιος Βασίλης με τα
ξωτικά του, δουλεύουν καιρό τώρα!
«Ροναλντίνο, είναι όλα έτοιμα;» ρωτάει με
αγωνία το βοηθό του. Εκείνος, μασώντας τα λόγια του, του ανακοίνωσε ότι έχουν
μείνει δύο πακέτα χωρίς περιεχόμενο, αφού τα παιδιά δε ζητήσαν δώρο. Ο Αγάπιος,
ένα πλουσιόπαιδο, βαρέθηκε τα παιχνίδια κάθε χρόνο.
Φέτος ζήτησε να τον επισκεφτεί ο
Άγιος στο σπιτικό του και η Ιρίνα,
ένα προσφυγάκι από τη Συρία,
ζήτησε μια βόλτα μαζί του το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.
Προβληματισμένος, αναζητά λύση.
Ξαφνικά ο βοηθός του προτείνει να πάνε στη νεράιδα του δάσους. Πάντα τους
βγάζει από τη δύσκολη θέση.
Σύντομα τη συναντούν να χορεύει κάτω από το
φως του φεγγαριού, στο ρυθμό που της ψιθυρίζει το απαλό αεράκι. Αμέσως της
εξηγεί το σκοπό της επίσκεψής του. Η
νεράιδα είναι πρόθυμη να βοηθήσει.
«Μετά χαράς να βοηθήσω. Μα πρώτα πρέπει να
σε ρωτήσω. Έχεις προβλήματα με την υγεία; Πίεση, ζάχαρο, ταχυκαρδία;» ρωτά με
αγωνία.
«Αυτά είναι συνηθισμένα, νεραϊδούλα μου, για
μένα. Δεν με απασχολεί η ταχυκαρδία ούτε η πρεσβυωπία. Είναι λιγάκι ανεβασμένα
σε αυτή την ηλικία, μα… ποιος δίνει σημασία;» της λέει και την ενημερώνει για
τα δύο παράξενα γράμματα.
Χωρίς να χάσει χρόνο, εκείνη κουνάει το
ραβδί της ρυθμικά, λέει τα λόγια της τα μαγικά και… ο βοηθός έγινε Άγιος
Βασίλης σωστός!
«Χα! Χα!! Χα! Σε έχω ξεπεράσει λίγο στα
κιλά, αλλά αυτό καθόλου δε μας αφορά» γέλασε ο Άγιος Βασίλης χαϊδεύοντας την
τεράστια κοιλιά του.
Αμέσως εξήγησε το σχέδιό της. Στη θέση του
θα πάει ο βοηθός. Τα παιδιά δεν πρέπει να δουν τον αληθινό.
Φτάνοντας πίσω στο Βόρειο Πόλο, ο Ροναλντίνο
φόρτωσε όλα τα πακέτα, ενώ ο Άγιος Βασίλης χώθηκε στο εργαστήρι του. Τι
έφτιαχνε; Τα βραχιολάκια της φιλίας. Πήρε τις πιο σπάνιες χάντρες, της αγάπης,
της χαράς, της υπομονής, της κατανόησης, της ξενοιασιάς και τα έπλεξε με
μπόλικη αγάπη. Ήταν το δώρο του για τα δύο παιδιά. Μετά έδωσε οδηγίες στο
Ροναλντίνο.
Ώρες πολλές ταξίδευαν στον ατελείωτο
ορίζοντα. Πεφταστέρια κατέβαιναν από ψηλά κι ένα εκτυφλωτικό φως έλουζε τον
ουρανό.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλοι είχαν
βυθιστεί σε έναν ύπνο γλυκό.
Ο Αγάπιος μένει ξάγρυπνος
περιμένοντας. Μια γλυκιά προσμονή γεννήθηκε στα βάθη της καρδιάς του.
Ξαφνικά άκουσε ένα ελαφρύ χτύπημα στο
παράθυρο. Δεν το πιστεύει ότι το όνειρό του βγήκε αληθινό. Τρέχει και χώνεται
στην αγκαλιά του Ροναλντίνο. Μένει εκεί ώρα πολλή, συζητώντας.
Πόσα είχαν να πουν! Φεύγοντας τού έδωσε το
βραχιολάκι της φιλίας και του ζήτησε να συναντήσει την Ιρίνα από τη γειτονική
πόλη και να γίνουν φίλοι.
«Τι λες; Χωράει η καρδιά σου μία νέα φίλη;»
τον ρώτησε κι εκείνος υποσχέθηκε να την γνωρίσει.
Σε λίγο ο Ροναλντίνο βρίσκεται στη γειτονιά
της μικρής. Πέρασε από το μισοσπασμένο παράθυρο του φτωχικού σπιτιού της και
χάιδεψε απαλά τα σγουρά μαλλιά της. Πιάνοντάς την από το χέρι, βγήκαν έξω και
ταξίδεψαν στον απέραντο ουρανό.
Μόλις τελείωσε η βόλτα, της πρόσφερε το
βραχιολάκι και της ζήτησε να κάνει έναν καινούριο φίλο, τον Αγάπιο. Η μικρή
υποσχέθηκε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του.
Εξαντλημένος ο Άγιος Βασίλης, περιμένει στην
κεντρική πλατεία το βοηθό του. Αγκαλιάστηκαν χαρούμενοι και διηγήθηκαν τις
περιπέτειες τους.
«Μπράβο, Ροναλντίνο! Είσαι σπουδαίος!»
φώναξε ο Άγιος Βασίλης.
«Δεν ήταν δύσκολο! Όμως πες μου,
σε παρακαλώ, πόσο θα κρατήσει αυτό; Κουράστηκα να κουβαλώ αυτή τη στρουμπουλή
κοιλιά και τούτα τα τεράστια γυαλιά», φώναξε και ξαφνικά εμφανίστηκε η νεράιδα
και κουνώντας το ραβδί της ρυθμικά τον έκανε όπως πριν. Σύντομα
εξαφανίστηκε, ενώ το έλκηθρο
ανέβαινε στο χρυσοκίτρινο ουρανό.
Ανήμερα Πρωτοχρονιάς οι καμπάνες χτυπούν
χαρμόσυνα. Η Ιρίνα φτάνει στην εκκλησία με τη μητέρα της, καλοντυμένη και
καλοχτενισμένη για αυτή την ξεχωριστή ημέρα.
Ύστερα από λίγο έρχεται και ο Αγάπιος με
τους γονείς του και στέκεται δίπλα της να παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία. Τι
σύμπτωση! Τα δύο παιδιά βρέθηκαν τυχαία το ένα κοντά στο άλλο.
«Απίστευτο! Φοράει το βραχιολάκι της
φιλίας», σκέφτηκε ο Αγάπιος και ήταν σίγουρος ότι αυτή θα είναι η καινούρια του
φίλη. Πόσο λαχταρά να της μιλήσει!
Πράγματι! Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία,
τα δύο παιδιά μίλησαν και είχαν τόσα να πουν!
Είχαν και ένα κοινό μυστικό. Τη «μυστική
συνάντηση». Έδωσαν όρκο παντοτινής φιλίας, θαρρείς και γνωρίζονταν χρόνια. Μία
νέα αληθινή φιλία ξεκίνησε από την ίδια μέρα. Ο Άγιος Βασίλης τούς έβλεπε και χαμογελούσε.
Η φιλία τους δυνάμωνε μέρα με τη μέρα και
θέριευε. Γιατί η φιλία δεν γνωρίζει ούτε σύνορα ούτε φυλές ούτε χρώματα. Η
αληθινή φιλία, όταν μας συμβεί, είναι συναίσθημα ΜΟΝΑΔΙΚΟ!__
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου