ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ - Φίλιππος Φιλίππου

Ο Χειμώνας βρισκόταν στα καλύτερα του, άλλωστε ήταν βράδυ παραμονή πρωτοχρονιάς. Όλη η οικογένεια καθόταν γύρω από το τζάκι που είχε ανάψει από νωρίς. Η μητέρα μαζί με τον πατέρα καθάριζαν το τραπέζι από το βραδινό δείπνο που μόλις είχε τελειώσει. Τα παιδιά δηλαδή εγώ και η μικρή μου αδελφή παίζαμε σε διάφορα σημεία του σπιτιού προκαλώντας έντονο θόρυβο, φασαρία και αναστάτωση, ενώ οι διάφορες προτροπές κυρίως της μητέρας για να ηρεμίσουμε και να καθίσουμε φρόνιμοι δεν φαίνονταν με τίποτα να εισακούγονταν. Από την άλλη ο πατέρας χαμογελούσε βλέποντας όλη αυτήν την αναστάτωση από την μια αλλά και την αγωνιώδη προσπάθεια της μητέρας από την άλλη για να μας συμμορφώσει που όλο αποτύχανε.

Ήταν τότε που για να μας ηρεμίσει σκέφτηκε να εφαρμόσει τον εξής τρόπο αναφέροντας μας ένα μύθο κάτι σαν παραμύθι, ο οποίος είχε μείνει χαραγμένος για πολλά χρόνια στην δική μου μνήμη ίσως μέχρι και σήμερα, κάνοντας με έκτοτε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να ήμουν τόσο εγώ αλλά και η αδελφή μου τα πιο ήσυχα παιδιά. Ποιος ήταν αυτός;      Δράττοντας την συγκεκριμένη ευκαιρία που της παρουσιαζόταν στην οποία η Χριστιανική θρησκεία αναφέρει ότι μεταξύ των Χριστουγέννων και της μέρας των καλάντων (δηλαδή από τις 25 Δεκεμβρίου με 5 Ιανουαρίου) στην γη ανεβαίνουν από τον κάτω κόσμο οι καλικάντζαροι ή αλλιώς στην Κυπριακή παράδοση και τόπο λαλιά «σκαλαπούνταροι» μικρά και άσχημα στην όψη ξωτικά τα οποία έχουν σαν σκοπό τους να κάνουν διάφορες ζαβολιές και σκανταλιές τα βραδιά με κύριο σκοπό τους να βασανίζουν και να ταλαιπωρούν τους ανθρώπους πάνω στην γη και ιδιαίτερα τα άτακτα και ανυπάκουα μικρά παιδιά όπως χαρακτηριστικά μας είχε αναφέρει η μητέρα μας.

Έτσι η μητέρα μας συνεχίζοντας μας υπόδειξε ότι πολύ πιθανόν το συγκεκριμένο βραδύ θα έρχονταν αυτά τα ξωτικά και θα μας βασάνιζαν γιατί κάναμε φασαρίες και αταξίες, ενώ εκείνη την στιγμή ακούστηκε και ο δυνατός κρότος μιας μεγάλης αστραπής που είχε φωτίσει το δρόμο έξω από το παράθυρο για να μας υποδείξει η μητέρα ότι θα έπρεπε να κάνουμε ησυχία γιατί μόλις είχαν καταφτάσει μιας και προηγουμένως είχαν ακούσει όλες αυτές τις φασαρίες και θορύβους που κάναμε και βρίσκονταν ακριβώς έξω στο δρόμο και περιμένουν να μας αρπάξουν για να μας πάρουν μαζί τους. «Μα που να μας πάρουν την ρώτησα;» τρομαγμένος. «Μαζί τους στο κάτω κόσμο» μας είχε αναφέρει με σοβαρό ύφος, «μα δεν θέλω να πάω» θυμάμαι που της είχα αναφέρει με παράπονο «και τι θα κάνουμε εκεί;» πρόσθεσε σχεδόν με λυγμούς η μικρή μου αδελφή. «Καθίστε φρόνημα να σας πω τι είχαν πάθει κάτι αλλά άτακτα παιδιά κάτι τέτοιες μέρες που δεν άκουγαν τους γονείς τους» μας υπέδειξε με έντονο δηκτικό τρόπο κουνώντας και το χέρι της όλο νόημα και σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά μια δεύτερη αστραπή ήρθε για να φωτίσει ακριβώς το ίδιο σημείο και να ακουστεί ένας δεύτερος πιο δυνατός κρότος από τον προηγούμενο που από τον φόβο με έκανε να τρέμω, όσο για την μικρή μου αδελφή ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Τότε η μητέρα μας πρόσθεσε «να τους ήρθαν και άλλοι τώρα θέλουν να μας περικυκλώσουν οι καλικάντζαροι το σπίτι μας γιατί έχουν μάθει ότι μέσα σε αυτό το σπίτι υπάρχουν δυο άτακτα παιδάκια και θέλουν να σας αρπάξουν να σας πάρουν μαζί τους κάτω από την γη για να δουλεύεται από το πρωί μέχρι το βράδυ σκάβοντας και κουβαλώντας αμαξάκια γεμάτα χώματα». Είχα ταραχτεί αρκετά «Όχι, όχι δεν θέλω εγώ κάτι τέτοιο» της είχα φωνάξει και έτρεξα να κρυφτώ στην αγκαλιά της ακολουθούμενος από την μικρή μου αδελφή που ήδη το είχε πράξει με το άκουσμα του δεύτερου κρότου. «Τώρα τι λέτε θα είστε φρόνημα παιδάκια;» μας ρώτησε με ένα πονηρό βλέμμα η μητέρα μας. Εμείς διστάσαμε κάπως να της απαντήσουμε μιας και αυτό θα σήμαινε το τέλος του παιχνιδιού μας  όχι μόνο αυτό το βράδυ αλλά και των υπόλοιπων που θα ακολουθούσαν μέχρι την μέρα των καλάντων που ήταν στις 5 του Ιανουάριου όπου και οι καλικάντζαροι θα εγκατάλειπαν την γη.

Τότε η μητέρα μας για να εξασφαλίσει την συγκατάθεση μας δεν άργησε να προχωρήσει ένα βήμα πιο κάτω δείχνοντας μας από το παράθυρο τις διάφορες σκιές που έκαναν τα  δέντρα τα οποία κουνούσε με μεγάλη δύναμη και μαεστρία μια δεξιά και μια αριστερά ο άνεμος σε συνδυασμό και με το βουητό και το κούνημα των φύλλων για να μας προσθέσει ότι «κοιτάτε, κοιτάτε έξω από παράθυρο είναι οι σκιές τους που τρέχουν γύρω- γύρω από το σπίτι κτυπώντας τα πόδια τους με δύναμη και σφυρίζοντας από χαρά που σας έχουν εντοπίσει και θέλουν να σας πάρουν μαζί τους στον άλλο κόσμο κάτω από τη γη που είναι σκοτεινά και κάνει και πολύ μεγάλη ζέστη για να δουλεύεται». Τα πόδια μας λύγισαν, η καρδιά μας είχε αρχίσει να κτυπά πολύ δυνατά δεν μπορούσαμε μικρά παιδιά να αντέξουμε άλλη πίεση, έτσι με τρεμάμενη φωνή συμφωνήσαμε ότι θα ήμασταν ήσυχοι και συνεργάσιμοι για όλες τις μέρες φτάνει να έφευγαν τα ξωτικά οι «σκαλαπούνταροι» από το σπίτι μας.

Αφού η μητέρα σιγουρεύτηκε ότι πλέον μετά από όλα αυτά δεν επρόκειτο να κάνουμε καμιά σκανταλιά ούτε καν τον παραμικρό θόρυβο αλλά και στην προσπάθεια της για να μας ηρεμίσει και να μας κάνει να νιώσουμε κάπως πιο άνετα μας ανέφερε ότι ο μόνος τρόπος για να φύγουν αυτά τα κακά ξωτικά οι καλικάντζαροι ήταν να κάνουμε τρεις φορές τον σταυρό μας και να φωνάξουμε δυνατά την φράση «Ιησούς Χριστός νικά» γιατί μας πληροφόρησε ότι τα κακά ξωτικά οι καλικάντζαροι το μόνο που φοβούνται είναι τον Σταυρό του Χριστού και το ίδιο το άκουσμα του ονόματος του. Έτσι μετά από αυτή την κίνηση μας η μητέρα μας είχε επιβεβαιώσει ότι είχαν πλέον φύγει από εδώ αλλά θα μπορούσαν να γυρίσουν ξανά κάποιο άλλο βράδυ μέχρι την μέρα των Καλάντων όταν μας άκουγαν ότι κάναμε φασαρία και θορύβους μα προπαντός όταν θα αντιλαμβάνονταν ότι δεν ακούγαμε τους γονείς μας.

Θες η τύχη τα έφερε εκείνο το βράδυ δεν είχε ακουστεί άλλος δυνατός κρότος από κάποια αστραπή, ο δυνατός άνεμος σιγά-σιγά είχε κοπάσει και το φεγγάρι που ήταν κρυμμένο είχε κάνει την εμφάνιση του και φώτιζε τον δρόμο από άκρη σε άκρη. Αυτό ήταν για μας η απόδειξη της μητέρας ότι οι καλικάντζαροί ή αλλιώς «σκαλαπούνταροι» όπως μας τους έλεγε η μητέρα είχαν φύγει μιας και είχαν σιγουρευτεί ότι είχαμε καθίσει φρόνιμοι. Μόνο ο φόβος μας δεν είχε φύγει από μέσα μας, κάθε βράδυ που έπεφτε το σκοτάδι για τις επόμενες μέρες.

Είχαμε ζητήσει από την μητέρα μας κυρίως για να ικανοποιήσουμε την φοβισμένη μας περιέργεια να μας περιγράψει την όψη και την μορφή τους, μιας και όπως μας είχε αναφέρει η γιαγιά της τα παλιά χρόνια που δεν άκουγε τους γονείς της τους είχε δει ένα τέτοιο βράδυ μπροστά της και είχε φοβηθεί πάρα πολύ πριν προλάβει να κάνει το σχήμα του σταυρού με τα χεριά της και εξαφανιστούν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή που ετοιμάζονταν για να την μεταφέρουν μαζί της στον κάτω κόσμο.

Η μητέρα μας τότε παίρνοντας ένα σοβαρό ύφος και με δυνατή αργή φωνή μας είχε αναφέρει τα εξής, ότι πρόκειται για πολύ άσχημα στην όψη άτομα με μεγάλα αυτιά σαν γαϊδάρου,  χωρίς μαλλιά στο κεφάλι με μεγάλη άσχημη μύτη και επίσης μεγάλα κοφτερά δόντια για να μπορούν να τρώνε καλύτερα. Επίσης ότι διέθεταν μεγάλη ουρά, με σκυφτή πλάτη ενώ έβγαζαν δυνατές κραυγές. Κυκλοφορούσαν σχεδόν γυμνοί και κρατούσαν πάντοτε στα χεριά τους μεγάλες αλυσίδες για να μπορούν να δένουν τα άτακτα παιδιά και να τα μεταφέρουν μαζί τους σκλάβους στον κάτω κόσμο. Για το τέλος μας ανέφερε ότι τους άρεσε πολύ η διασκέδαση, ανάβαν μεγάλες φωτιές και χορεύαν γύρω από αυτές παράξενους χορούς παίζοντας βιολιά και ταμπούρλα, ενώ ο αρχηγός του κρατούσε στα χεριά του μια μεγάλη τρίαινα για να μπορεί να τρυπά και να αιχμαλωτίζει καλύτερα τα άτακτα παιδιά. Δεν είχε διστάσει να μας αναφέρει και κάποια αλλά παραδείγματα που είχαν συμβεί στα παλιά χρόνια με κάποια άτακτα παιδιά που δεν άκουγαν τους γονείς τους και τα πήραν αιχμάλωτα μαζί τους στον κάτω κόσμο όπου και έμειναν εκεί να τους δουλεύουν και από τότε δεν τα είχε δει κανείς ξανά.

Από τότε θυμάμαι πάντα όλα τα παιδικά μου χρόνια τις συγκεκριμένες μέρες από τα Χριστούγεννα μέχρι τα κάλαντα που περνούσε  ο ιερέας από το σπίτι μας για να το ευλογήσει με αγιασμένο νερό για να απελευθερωθούμε και να φύγουν όλα αυτά τα κακά ξωτικά και καλικάντζαροι από το σπίτι να ήταν τα χειροτέρα μου βραδιά και τα καλύτερα της μητέρας μου….

Φίλιππος Φιλίππου