ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΚΟΚΟΡΑ - Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας

Μια  φορά  κι  έναν  καιρό,  στα  πολύ  παλιά  χρόνια,  ήταν  ένας  γέρος  και  μία  γριά  και  ζούσαν  στο  τελευταίο  σπίτι  του  χωριού,  κοντά  στο  δάσος.

Ο  γέρος  κι  η  γριά,  ζούσαν  φτωχά,  μόνη  περιουσία  τους,  μια  γίδα  και  το  περιβολάκι  τους,  μ’  ένα  πηγάδι  απ’  όπου  παίρνανε  νερό.

Στεναχωριόταν  απ’  τη  φτώχεια  τους,  πολύ,  αλλά  ήταν  άνθρωποι  καλοί  και  σαν  τους  ζητούσαν  βοήθεια,  τίποτα  φτωχοί  συγχωριανοί  τους,  τους  έδιναν  ό,τι  είχαν  και  δεν  είχαν!

Μια  μέρα,  μια  «κοπέλα»  ντυμένη  με  ρούχα  φτωχικά,  χτύπησε  την  πόρτα  της  καλύβας  τους,  κρατώντας  στο  δεξί  χέρι  ένα  καλάθι.

-«Πεινάω!»  τους  λέει:  «κι  έχω  να  πιω  νερό  εδώ  και  τρία  μερόνυχτα!»

Αμέσως  η  γρια  έφερε  νερό  απ’  το  πηγάδι,  αλλά  φαΐ  δεν  είχε.

Κι  έσπαζε  το  κεφάλι  της,  τι  να  κάνει,  να  της  δώσει  φαγητό.

-«Θα  σφάξω  τη  γίδα!»,  λέει,  και  μια  και  δυο,  σφάζει  τη  γίδα,  την  ψήνει  κι  έστρωσε  πλούσιο  τραπέζι  να  φάει  η  «κοπέλα»!

Σαν  φάγανε,  η  «κοπέλα»,  ευχαριστημένη,  λέει  στη  γριά:

-«Εσύ  μου  έδωσες  ό,τι  είχες  και  δεν  είχες,  εγώ  θα  σου  δώσω  μια  συμβουλή!

Πάρε  το  κρέας  που  απόμεινε,  κρύψτο  σ’  αυτό  εδώ  το  καλάθι,  βάλτο  στο  πηγάδι  και  κάθε  φορά  που  θα  θέλεις  κρέας,  θα  παίρνεις  κρέας  απ’  αυτό  το  καλάθι!»

Πέρασε  ένας  μήνας,  δυο,  τρεις,  μπήκε  η  άνοιξη,  κι  ο  γέρος  κι  η  γρια  ζούσαν  πλούσια  με  το  κρέας  του  πηγαδιού!

Μια  μέρα,  άρχιζε  σαρακοστή,  ένας  «ζητιάνος»  χτυπάει  την  πόρτα  της  καλύβας  και  ζήτησε  φαγητό,  εκείνη  την  ώρα  όμως  ο  γέρος  είχε  τσακωθεί  με  τη  γρια  κι  απ’  τα  νεύρα  του,  έδιωξε  τον  κακομοίρη  το  ζητιάνο!

 Την   άλλη  μέρα,  πάει  να  πάρει  κρέας  η  γρια  απ’  το  πηγάδι,  τραβάει  το  καλάθι  και  τι  να  δει,  πουθενά  κρέας,  μόνο  ένα  φίδι  ήταν  μέσα,  την  κοιτάζει  κατάματα  και  της  λέει:

-«Διώξατε  το  «ζητιάνο»,  διώξατε  και  τον  πλούτο  απ’  την  καρδιά  σας!

Για  τιμωρία,  θα  μείνετε  χωρίς  κρέας  μέχρι  να  βρείτε  το  αυγό  του  κόκορα!»

Πάει  η  γρια  στο  γέρο,  του  λέει  την  ιστορία  με  το  φίδι  και  τότε  εκείνος  απαντά:

-«Θα  πάμε  στο  σοφό,  να  μας  πει  πώς  θα  βρούμε  το  αυγό  του  κόκορα!»

Και  μια  και  δυο,  μπροστά  ο  γέρος,  πίσω  η  γρια,  ξεκίνησαν  να  παν’  να  βρουν  το  σοφό,  που  έμενε  στην  κορφή  του  βουνού!

Περάσανε  ένα  ποτάμι  κολυμπώντας,  σκαρφάλωσαν  βράχο-βράχο  το  βουνό  και  κάποτε  φτάνουν  στην  καλύβα  του  σοφού  γέροντα!

-«Ξέρω  τι  ζητάτε!»,  τους  λέει,  σαν  τους  είδε  ο  γέρος,  «ψάχνετε  ένα  κόκορα  που  θα  σας  κάνει  το  μαγικό  αυγό,  κι  αυτό  θα  σας  φέρει  πίσω,  τα  πλούτη  και  την  ευτυχία  στο  σπίτι  σας!»

«Δεν  είναι  μακριά  αυτό  που  γυρεύεται  μα  δίπλα  σας!»  συνέχισε  ο  σοφός.

-«Έχετε  ένα  καλάθι  πάρτε  το  και  γεμίστε  το,  με  καλαμπόκι,  βρείτε  το  «ζητιάνο»  και  παρακαλέστε  τον,  να  το  κατεβάσει  με  τα  χέρια  του,  στο  πηγάδι,  και  τότε  θα  γίνει  το  θαύμα!»

Γυρνάει  πίσω  ο  γέρος  με  τη  γρια,  σαράντα  μέρες  ψάχνανε  το  «ζητιάνο».

Μια  μέρα,  μεγάλη  βδομάδα,  πάει  η  γρια  να  πάρει  νερό  απ’  το  πηγάδι,  να  ‘σου  πάλι  το  φίδι  στο  καλάθι  να  της  λέει:

-«Ο  «άνθρωπος»  που  ψάχνετε  βρίσκεται  στο  διπλανό  χωριό,  αν  πάτε  πριν  ξημερώσει  Μεγάλη  Πέμπτη,  θα  τον  βρείτε  εκεί!»

Και  μια  και  δυο,  ο  γέρος  κι  η  γρια  κινάνε,  για  το  διπλανό  χωριό,  σαν  έφτασαν  στην  πλατεία,  είδαν  το  «ζητιάνο»  καθισμένο  κάτω  να  ζητιανεύει!

-«Σε  παρακαλούμε  καλέ  μας,  άνθρωπε»,  του  λέει  ο  γέρος  με  τη  γρια,  «συγχώρεσε  μας  κι  έλα  σπίτι  μας,  να  μας  βοηθήσεις  να  βρούμε  το  μαγικό  κόκορα!»

Ο  «ζητιάνος»  ήταν  καλός  «άνθρωπος»,  λυπήθηκε  το  γέρο  και  τη  γρια,  αλλά  τους  είπε:

-«Θα  σας  βοηθήσω,  αν  βοηθήσετε  τον  εαυτό  σας,  θα  σας  βρω  το  μαγικό  κόκορα,  αλλά  θα  κάνετε  ό,τι  σας  πω!»

Δρόμο  παίρνουν,  δρόμο  αφήνουν,  φτάνουν  στο  σπίτι  τους,  εκεί  μπροστά  απ’  το  πηγάδι  παίρνει  ο  «ζητιάνος»  το  καλαμπόκι,  γεμίζει  το  καλάθι  κι  όπως  είπε  ο  σοφός  το  κατεβάζει  μέσα,  τότε  πάει  ν’  ανεβάσει  το  καλάθι  η  γρια  και  τι  να  δει  ένας  μεγάλος  κόκορας  με  κατάλευκα  φτερά!

-«Κικιρικου»,  τους  λέει,  «από  σήμερα  θα  ‘μαι  ο  υπηρέτης  σας!»

«Τι  θέλετε  να  κάνω  για  σας»

-«Θέλουμε  το  μαγικό  αυγό»,  του  απαντά  ο  γέρος,  «για  να  γλιτώσουμε  απ’  τη  φτώχεια,  όπως  μας  είπε  ο  σοφός!»

Και  να  ‘σου  ο  κόκορας  μες  στο  καλάθι,  γεννάει  ένα  αυγό,  γεννάει  δεύτερο,  τρίτο,  μέχρι  που  γεμίζει  το  καλάθι!

Και  τότε  ο  ζητιάνος,  λέει  στο  γέρο:

-«Αυτά  τα  αυγά  θα  τα  βάψεις,  θα  τα  βάλεις  σ’  ένα  μεγάλο  καλάθι    και  θα  

δώσεις  ένα  αυγό  σε  κάθε  χωριανό,    εσύ   θα  κρατήσεις  μόνο ένα,  θα  το  βάλεις  δίπλα  στο  εικονοστάσι  και  τη  μέρα  σαν  θες  φαγητό,  θα  το  βάζεις  στο  καλάθι  και  θα  το  κατεβάζεις  στο  πηγάδι.

Τότε  μόνο  το  καλάθι  σου,  θα  ‘ναι  πάντα  γεμάτο  με  όλα  τα  καλά  της  Γης,  αρκεί  να  δίνεις!»

Έτσι  κι  έγινε,  ο  γέρος  κι  η  γρια  άκουσαν  το  «ζητιάνο»  και  τη  Μεγάλη  Πέμπτη,  βάψανε  τα  μαγικά  αυγά,  γέμισαν  ένα  μεγάλο  καλάθι  και  το  Μεγάλο  Σάββατο  βγήκαν  κι  άρχισαν  να  τα  μοιράζουν  σ’  όλο  το  χωριό,  σε  φτωχούς  και  πλούσιους!

Οι  συγχωριανοί  για  κάθε  αυγό,  τους  έδινε  ο  καθένας  το  κατιτίς  του,  το  περίεργο  όμως  ήταν  ό,τι  τους  έδιναν  ένα  φλουρί  κι  εκείνο  γινόταν δέκα!

Έτσι  σαν  τελείωσαν  το  μοίρασμα  ο  γέρος  κι  η  γρια  βρέθηκαν  με  τόσα  πλούτη,  που  ήταν  πια  οι  πλουσιότεροι  του  χωριού!       

Έτσι  ο  γέρος  κι  η  γρια  γλίτωσαν  απ’  τη  φτώχεια,  αλλά  ποτέ  δεν  κράταγαν  τον  πλούτο  απ’  το  μαγικό  αυγό  μόνο  για  τον  εαυτό  τους,  αλλά  όπως  τους  είπε  ο  «ζητιάνος»  έδιναν  ό,τι  είχαν  με  χαρά  και  καλοσύνη  σ’  όλο  το  χωριό!

Πρώτα  είπαν  στο  «ζητιάνο»,  να  γίνει  σέμπρος  τους  και  να  μοιραστούν  τα  πάντα,  εκείνος  όμως  με  το  που  ξημέρωσε  Δευτέρα  του  Πάσχα,  χάθηκε  ξαφνικά!

-«Δεν  ήταν  «ζητιάνος»!»  είπε  ο  γέρος.

-«Κάτι  άλλο  ήταν!»  συμπλήρωσε  η  γρια.

Κι  από  τότε  ο  γέρος,  η  γρια,  αλλά  και  όλο  το  χωριό  ζούσαν  ευτυχισμένα  και  με  αγάπη!

Κι  έζησαν  αυτοί  καλά  κι  εμείς  καλύτερα!

Δρ  Μιλτιάδης  Ντόβας

(A΄  ΒΡΑΒΕΙΟ  ΜΙΚΡΟΥ  ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ-ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ  2014).

Δημοσιεύτηκε στο 2ο-3ο τεύχος του περιοδικού: «Κέφαλος - Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς», στη στήλη: «Ο μικρός παραμυθάς».