Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Η ίδια έβλεπε έξω από το παράθυρο τα χιόνια να πέφτουν. Την φάνηκε στην αρχή αστείο. Χιόνια είχε να δει στο χωριό της εδώ και 40 ολόκληρα χρόνια από τότε που ήταν 10 χρονών παιδί. Ξαφνικά μελαγχόλησε. Η μνήμη της ταξίδευσε πίσω 40 ολόκληρα χρόνια τότε που στην αυλή του πατρικού της έπαιζε χιονοπόλεμο και γελούσε με τους γονείς της. Τώρα τίποτα από αυτά δεν υπήρχε. Οι γονείς της είχαν πεθάνει εδώ και χρόνια. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της.
Ξαφνικά το κουδούνι της πόρτας χτύπησε! Δεν ήταν ο Άγιος Βασίλης των παιδικών της χρόνων αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια της. Το σπίτι πλημμύρησε από χαρά και γέλια. Παιδιά έτρεχαν από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Οι ευχές έπαιρναν και έδιναν. Γέλια ,τραγούδια. Κοίταξε ξανά προς το παράθυρο. Είδε το χιόνι και τα εγγόνια της να παίζουν μαζί του. Έτρεξε βιαστικά, φόρεσε τα γάντια και το σκούφο της, πήρε από τα χέρια τα παιδιά της και τρέχοντας τα οδήγησε στην αυλή. Πήρε το Χιόνι κάνοντας το μια μπάλα και τους την πέταξε. Τα γέλια και οι φωνές έσβησαν με μιας τις όποιες δυσάρεστες αναμνήσεις. Η ίδια βροντοφώναζε, αυτά είναι τα καλύτερα μου Χριστούγεννα!
Φίλιππος Φιλίππου
Δημοσιεύτηκε στο 2ο-3ο τεύχος του περιοδικού: «Κέφαλος - Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς», στη στήλη: «Ο μικρός παραμυθάς».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου