ΜΑΝΟΥΛΑ Μ’ ΑΚΟΥΣ; - Σοφία Σκλείδα

Μια φορά κι έναν καιρό ο Ασάντ, ένα μικρό παιδί από τη Συρία, ήρθε στη χώρα μας, μετά από πολλές περιπέτειες. Είχε χάσει την οικογένειά του στον πόλε-μο.

Τις τελευταίες μέρες δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο. Τη μητέρα του να τον ρωτάει:

Eίσαι καλά παιδί μου;

Πώς να της πω τα νέα μου, σκέφτηκε!

Βούρκωσαν τα μάτια του…

Πήρε μια κόλλα χαρτί και ένα μολύβι. Άρχισε να γράφει:

Μανούλα μου,

Αυτή τη στιγμή που σου γράφω είμαι σε μια οικογένεια. Σε μια ξένη χώρα. Δεν μοιάζει με τη δική μας. Είναι όμως, όλοι καλοί! Με προσέχουν.

Δεν πεινάω μανούλα… Ούτε κρυώνω, ούτε φοβάμαι…

Όταν σας έχασα ο Θεός με βοήθησε. Περπάτησα πολύ. Μόνος μέσα στη νύχτα. Μέ-χρι τα σύνορα. Για να αποφύγω τις σφαίρες. Βρέθηκα μέσα σε μια βάρκα. Πολλοί άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Πού πήγαινα δεν ήξερα. Πόναγε πολύ το κορμί μου. Ακό-μα ακούω φωνές. Μετά από πολλές περιπέτειες είδαμε τη στεριά.

Σώθηκα μάνα, ακούς;

Κάποιοι μας φωτογράφιζαν. Ζήτησαν τα ονόματά μας.

Στα ασυνόδευτα παιδιά μάς έκαναν εξετάσεις. Μερικά θα μένανε σε ξενώνα. Είπαν ότι τον έφτιαξαν «Οι Γιατροί του Κόσμου» . Είναι καλοί άνθρωποι. Βοηθούν όλον τον κόσμο. Εγώ και άλλα παιδιά μείναμε σε κάποιες οικογένειες. Από το σπίτι που μένω βλέπω τη θάλασσα!

Είμαι καλά τώρα μανούλα!

Δεν παίζω στα συντρίμμια. Δεν τρώω χόρτα και τροφές ζώων. Πίνω καθαρό νερό. Πηγαίνω σχολείο. Μου αρέσει πολύ. Με βοηθούν τα άλλα παιδιά όταν έχω δυσκολίες. Έκανα και φίλους.

Θα μείνω εδώ και θα αγωνιστώ. Σου δίνω το λόγο μου! Για μια ελεύθερη ζωή. Για να στείλω μήνυμα ειρήνης σε όλο τον κόσμο.

Και τώρα σε αφήνω. Σ΄ αγαπώ πολύ! Να προσεύχεσαι εκεί ψηλά!

Ο γιος σου

Πώς θα το έστελνε όμως στην μητέρα του;

(Ερώτηση:Eσείς τι λέτε; Το έστειλε τελικά;)

O Ασάντ έκλεισε τα μάτια του. Έκανε το σταυρό του. Προσευχήθηκε…

Ξαφνικά, σηκώθηκε. Δίπλωσε με προσοχή το γράμμα του. Το έβαλε σε ένα μικρό μπουκαλάκι και το έκλεισε καλά. Ντύθηκε γρήγορα. Άνοιξε την πόρτα. Κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες. Κρατούσε σφιχτά στο χέρι του το πολύτιμο μπουκαλάκι. Περ-πάτησε λίγο. Έφτασε στην άκρη της θάλασσας. Κοίταξε το πέλαγος. Δεν έχασε άλλο χρόνο.Έβαλε όλη του τη δύναμη. Το πέταξε.

Το έβλεπε να χάνεται...

Μια μεγάλη λάμψη φάνηκε στον ουρανό…

Και έζησε αυτός χρόνια καλά και ειρηνικά και εμείς καλύτερα…

Σοφία Σκλείδα

Δημοσιεύτηκε στο 1ο τεύχος του περιοδικού: «Κέφαλος - Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς», στη στήλη: «Ο μικρός παραμυθάς».